Werken in het hospice: leven toevoegen aan de laatste dagen
In het hospice ‘Gasthuis Hoogezand Sappemeer’ kunnen mensen goed verzorgd overlijden, maar toch staat juist het leven hier centraal. Dat is de boodschap van Manon de Jager van Humanitas. ZINN biedt de verpleegkundige zorg aan het hospice in Hoogezand-Sappemeer en daarom mochten we er een kijkje nemen.
Vrijwilligers
Manuela Goos en Iris Veldman zijn verantwoordelijk voor de verpleegkundige zorg in het Gasthuis. Manon de Jager van Humanitas coördineert de bedrijfsvoering en begeleidt de vrijwilligers die tijdens ochtend-, middag- en avonddiensten zorgen voor de gasten van het hospice. Met gasten worden bedoeld: de mensen die hier in afwachting van hun levenseinde verblijven, in het vertrouwen dat het hen aan niets zal ontbreken. In Hoogezand is plaats voor drie gasten die er doorgaans niet langer dan drie maanden verblijven. Vaak veel korter en soms slechts enkele dagen. Manon: “Veel mensen denken dat het in een hospice draait om sterven, maar dat beeld klopt niet. Hier gaat het juist om het leven. We proberen iets bijzonders te maken van iedere dag en daarbij zijn onze vrijwilligers onmisbaar.” Deze vrijwilligers worden goed voorbereid op hun taak met scholing door huisartsen, ZINN en andere docenten. Ook zijn er workshops over manieren om comfort te bieden, zoals complementaire zorg.
Hospice
- medische zorg door de huisarts
- verpleegkundige zorg door ZINN
- begeleiding door vrijwilligers
- bedrijfsvoering door Humanitas
- gasten betalen 40,- euro per dag
Comfort
De 40,- euro eigen bijdrage per dag is natuurlijk niet kostendekkend en daarom draait het hospice ook op subsidies en giften. De vrijwilligers die we ontmoeten zeggen allemaal dat ze iets belangrijks willen geven aan mensen van wie het levenseinde nadert. Het begrip ‘medemenselijkheid’ wordt genoemd. Eén van de vrijwilligers citeert longarts Sander de Hosson: “Niet de dagen toevoegen aan het leven, maar het leven toevoegen aan de dagen.” Dat raakt de kern. Als het einde dichtbij is, is de medische zorg nabij, waarbij de nadruk ligt op comfort en pijnbestrijding.
Waarom?
Wanneer we aanschuiven aan de koffietafel is het gezellig druk in de huiskamer. “Er wordt hier echt niet alleen gehuild, maar ook veel gelachen”, zegt Manon. Dat zien we met eigen ogen wanneer verpleegkundige Iris met haar jonge hondje binnenkomt. Eén van de gasten van het hospice zoekt direct contact met de viervoeter en lacht. Bij een kopje thee vertelt ze: “Natuurlijk had ik hier liever niet willen zijn. Maar het is niet anders. En ik moet zeggen: het is hier erg prettig. Iedereen heeft een luisterend oor en geeft mij aandacht. Ik heb het soms wel moeilijk als ik denk: ‘Waarom ben ik hier eigenlijk nog? Ik wil naar mijn lieve man die in de hemel is.’ Maar ik heb hier ook heel gezellige momenten, hoor.''